Ortodoksyjny fan rapu po włączeniu tej płyty i przesłuchaniu czterech pierwszych minut wyciągnie szybko nośnik z odtwarzacza, zatopi go w wodzie święconej, a następnie zafunduje sobie terapię w postaci 24 godzinnego maratonu z Eldoką, Peją, Kalibrem, TDF’em i z każdym innym raperem, którego nagranie wpadnie mu w rękę, byleby był to Hip Hop. Dla wyjaśnienia napiszę, że numer rozpoczynający album Uliczny Rock’n’Roll zatytułowany jest Kozła Zgon i z rapem ma tyle wspólnego, co Polonez z wyścigiem w Le Mans.

W ogóle cała ta produkcja nie do końca jest Hip Hopowa. Takie było założenie i to właśnie sugeruje jej tytuł jednak z rock’n’rollem materiał ten też nie ma zbyt wiele wspólnego; no może z wyjątkiem dwóch ostatnich kawałków. Owszem jest dużo gitar, bębnów i innych żywych instrumentów, ale aranżacje te bardziej pasowałyby do trashmetalowej kapeli, która gnębi mnie, co niedzielę urządzając sobie garażowe koncerty w domku naprzeciwko. Dla fanów dobrych solówek na gitarze polecam szczególnie numer Rozstąpi się ziemia.

Do tego dochodzi dwóch MC – Fazi i Kaczmi, którzy odbiegają zarówno techniką jak i flow od powszechnie przyjętych standardów. Niewątpliwie bardziej utalentowany jest Kaczmi – nie tylko rapuje, ale także wykonuje coś, co od biedy można nazwać śpiewem. Fazi natomiast jest bardziej charyzmatyczny; jeśli myślimy o Nagłym Ataku Spawacza to zaraz po Peji przychodzi nam na myśl właśnie ten gość. Podobnie jest z formacją Cycki i Krew. Kaczmi pozostaje lekko w tyle, i to Faziego można uważać za frontmena tej ekipy.

Wszystko to połączone jest  z naprawdę kosmicznymi tekstami. Jeśli uważacie, że Grubson ma odjechane rymy, to zdecydowanie powinniście przesłuchać Uliczny Rock’n’Roll.  Nawet kawałek Rosół, którym tak się zachwycałem trzy tygodnie temu opisując album Coś więcej niż muzyka, wymięka przy takich numerach jak PifPaf czy Naćpani Prochami. Z dwójki autorów w pisaniu totalnie abstrakcyjnych słów bezapelacyjnie lepszy jest Fazi.

Są jednak fragmenty, kiedy Uliczny Rock’n’Roll przybiera w miarę normalny charakter i takie utwory jak Licencja na zabijanie, czy bardzo osobisty kawałek zatytułowany Rozmowa z ojcem, można podciągnąć nawet pod rap.

Całość brzmi nieco… kontrowersyjnie. Uliczny Rock’n’Roll nie jest płytą dla wszystkich. Kupili ją przede wszystkim fani Nagłego Ataku Spawacza, ale czy naprawdę otrzymali to, czego się spodziewali? Kto jeszcze mógłby się skusić na zakup tego krążka? Być może kilku zapalonych, internetowych hejterów, którzy zajarani historią zespołu spodziewali się następnego mega beef’u. Reszta sprzedaży opierała się chyba na przypadkowej fascynacji nazwą zespołu - Cycki i Krew.

Ciężko mi ocenić tę płytę, gdyż nie wiem, jakimi kategoriami mam na nią patrzeć. Na pewno jest ciekawa, jest inna niż pozostałe i mi osobiście się podoba; lubię takie odjechane projekty, ale bez barwnej przeszłości Faziego i Kaczmiego nie ujrzałaby ona, przynajmniej pozostając w takiej formie, światła dziennego. Po prostu nie miałaby szans na najmniejszą nawet sprzedaż.