Drugą rzeczą, która sprawia, że nawet nie słuchając jeszcze tej płyty stwierdzamy, że będzie ona inna niż wszystkie pozostałe jest jej okładka. Mianowicie zamieszczone zarówno na niej, jak i wewnątrz grafiki są dość dziwne, rozmazane i mało przejrzyste. Czy takie było założenie grafika? I tak i nie. Gołym okiem okładka wygląda jak błąd w sztuce fotograficznej, jednak zakładając specjalne okulary, dodawane do krążka, podobne do tych jakie dostajemy w kinie, gdy chcemy obejrzeć film w 3D wszystko się wyjaśnia. Efekt nie jest jakoś bardzo spektakularny jak na XXI wiek, nie zwala z nóg i należy to bardziej traktować jako ciekawostkę i formę wyróżnienia płyty na półce pomiędzy innymi opakowaniami. A może wygląd zewnętrzny zdradza zawartość opakowania...

No cóż. Tak jest w rzeczywistości. Słuchając pierwszych kawałków ma się wrażenie, że pudełko było niekompletne. Oprócz okularów 3D powinno zawierać także słuchawki czy jakieś nakładki na uszy, które wyłapywałyby dźwięki płynące z głośników i przekształcały je w zrozumiały przekaz muzyczny. Mocne elektroniczne brzmienie atakujące nasz zmysł słuchu od samego początku nie daje się wogóle połączyć z rymami niesionymi przez głos Pono i Sokoła. Szczególnie w numerze Nic Na Siłę, wydaje się, że słowa są wzięte z innego kawałka i wklejone na chaotyczną mieszaninę elektronicznych brzdęknięć i pisków. Takie wrażenie odczuwa się tylko za pierwszym razem. Z każdym kolejnym odsłuchem kawałek staje się coraz bardziej przyjemny, przejrzysty i ucho wręcz przyzwyczaja się do jego wyjątkowości. Przesłuchując resztę albumu przekonujemy się, że podobnie skonstruowana jest prawie każda jego ścieżka. Mniej więcej w połowie albumu zaczyna on nam się podobać i przestają nas drażnić elektroniczne przestery, które do tej pory zagłuszały głosy raperów. Przesłuchując krążek po raz kolejny nic nam już nie przeszkadza, uszy przywykły do elektronicznego brzmienia, a my możemy wsłuchać się w to co mają nam do przekazania Pono i Sokół.

Chłopaki rymują o tym co zwykle - o otaczającym nas świecie i życiu na nim. Można by powiedzieć, że to już jest nudne, zresztą każdy ma oczy i widzi jak jest. Uwieżcie mi... w rymach Pono i Sokoła nie ma nic nudnego. Nikt tak nie potrafi rymami opisać rzeczywistości, która nas otacza, jak oni. Słuchając ich nie tylko na tej, ale też na każdej poprzedniej płycie człowiek dostaje dreszczy, gdy słyszy jak Sokół trafia w sedno sprawy, która nam się kiedyś przytrafiła i opisując dokładnie to co czuliśmy w tamtym czasie składa słowa w rymy. Podejrzewam, że nie jeden z polskich raperów słuchając Pono pluje sobie w brodę, dlaczego on nie wpadł wcześniej na te rymy, przecież teraz po przesłuchaniu tej płyty same rzucają się one na myśl. Co by o nich nie mówić, dla mnie są poza zasięgiem 99% polskiej sceny HH.

Produkcją albumu, a więc i człowiekiem odpowiedzialnym za te owe dziwne elektroniczne dźwięki jest Piotr Skotnicki. Natomiast gośćmi udzielającymi swoje rymy i głos są: O.S.T.R., Jedker, Zipera, Fundacja #1, MadMajk, Wojciech Pilichowski oraz Hanna Banaszak. Krążek promuje klip do wspominanej już ścieżki Nic Na Siłę, który można obejrzeć w dziale KLIPY.

Dla wyjaśnienia napiszę jeszcze, że TPWC czyli Trzecie Pokolenie Warszawskiej Colendy to projekt Pono i Sokoła. Pod tym logiem powstały już łącznie trzy produkcje:

Sokół feat. Pono - Teraz Pieniądz W Cenie

Sokół feat. Pono - Ty Przecież Wiesz Co

Pono feat. Sokół - To Prawdziwa Wolność Człowieka

Zwróćcie uwagę, że pierwsze litery każdego z wyrazów wchodzących w skład tytułów płyt tworzą zawsze TPWC. Niby mały szczegół, a cieszy i daje do myślenia co chłopaki wymyślą następnego.