Tede rozpoczyna od krótkiej genezy krążka dając nam jednocześnie próbkę swoich możliwości. W pierwszej części płyty dowiadujemy się, że artysta wzbogacił się w ostatnim czasie, gdyż zamienił biednego gloka na prawdziwego klasyka – AK 47. Zaraz później okazuje się, że oprócz zamiłowania do broni, Jacek jest również homofobem, dając temu wyraz w mocno wulgarnym, nawet jak na niego, tekście. Powinien tutaj ugryźć się w język i pozwolić płynąć naprawdę dobremu beatowi.

Jednym ze słabszych elementów krążka są natomiast fragmenty śpiewane jak refren w kawałku WWR, a najmocniejszą stroną są goście. Kiedy słyszymy Pezeta u Boku Tedego, pierwsze pytanie, jakie nam się nasuwa na myśl to: gdzie jest Onar? (…) czy ktoś widział Onara? W kawałku o getcie tak naprawdę nie wiadomo, czy artysta się żali, tłumaczy czy może chwali, więc znów skupiamy się na powolnym, klasycznym, przyjemnym dla ucha podkładzie. Prawdziwy Warszafski Styl pokazali chłopaki z Molesty, którym Tede mógłbym jedynie robić na pół śpiewane refreny, gdyż na zwrotkach blado przy nich wypada.

Jak na refleksyjny album, jakim według zapowiedzi miał być fuckTEDE, jest tutaj trochę za dużo zaczepek, choćby w stosunku do osoby niejakiego 50zet’a. TDF mówiąc nam, że życie To nie film musi skorzystać z pomocy Wdowy i uwaga!... Eldoki! Tak właśnie. To ten sam, który wraz z samozwańczymi Obrońcami Tytułu zostali rozgromieni przez GibGibon Squad z Jackiem na czele w bitwie na wolno w 2001 roku. Obaj raperzy od tamtego czasu raczej nie pałali do siebie sympatią wyrażając to podczas każdej nadarzającej się okazji. A teraz… wielka niespodzianka… obaj na jednym kawałku… ale wiecie co? Wdowa jest lepsza od ich obu i tylko ona daję radę na tym podkładzie.

Kiedy zaczynał się utwór P.S.P.M. wszedł mój pięćdziesięcioletni szef i przywitał mnie pytaniem, od kiedy słucham techno? Później starał się w słuchać w tekst, ale jego uwagę przykuły jedynie bluzgi, które jak stwierdził były jedynymi wyraźnymi słowami, jakie dotarły do jego uszu. Później Tede trzymał Mikrofon już bliżej siebie, gdyż słyszymy go bardzo wyraźnie jak rymuje… o niczym… a może o czymś, ale mało konkretnym. Konkretny natomiast jest beat. Mamy tu perkusję, fortepian, trąbki oraz scratche DJ’a Macu. Równie kozacki jest podkład na kawałku będącym pierwszym singlem z tego krążka – Dokąd Idziesz Polsko? Ale prawdziwym majstersztykiem jest tekst tego utworu… przeczytałem gdzieś, że są to najlepsze polskie rymy jakie do tej pory napisano. Nie wiem co na to nauczyciele języka polskiego, ale faktycznie trzeba przyznać, że są niezłe. Niestety nie wszystkie utwory Jacka są napisane tak jasnym, zrozumiałym dla każdego językiem. Większość ludzi w średnim wieku nie wie, co to jest Mixtejp, DeJot czy Blend, co może być wystarczającym powodem, aby pozostali przy Republice i Kaziku Staszewskim. Także, raczej na pewno nie zachęci ich do kupna tego albumu śpiewający Numer Raz. Na koniec znów można wyzionąć ducha słuchając śpiewającego Sir Micha. Czy właściciela wytwórni Wielkie Joł nie stać na wynajęcie jakiś ładnych, miło brzmiących żeńskich głosów do śpiewanych refrenów?